Προσπαθώντας να πείσουν τους αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας ότι αυτοί είναι οι προοδευτικοί και μαχητικοί υπερασπιστές των απανταχού καταπιεσμένων, οι συντελεστές του Ιού συνηθίζουν να προσδίδουν στα άρθρα τους ένα έντονο ιδεολογικό στίγμα, που ορισμένοι το χαρακτηρίζουν μάλιστα ως αριστερό, αντιιμπεριαλιστικό κ.λπ.

Γ ι’ αυτό εκ πρώτης όψεως, αλλά και με δεδομένη τη παραδοχή περί «αριστερού» Ιού, ο κάθε νηφάλιος αναγνώστης της Ελευθεροτυπίας θα ανέμενε ότι στην έντονη διαμάχη που έχει ξεσπάσει τελευταία για το νέο εγχειρίδιο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού ο Ιός θα πρωτοστατούσε κατά του εν λόγω αφηρημένου, χωρίς «δράση και αισθήματα», αναθεωρητικού πονήματος των «νέων ιστορικών». Κι αυτό γιατί, μεταξύ των πολλών διαστρεβλώσεων, λαθών, ιδεοληψιών και παραλείψεων, στο βιβλίο αυτό ο 12χρονος μαθητής μπορεί να διαβάσει ολόκληρες σελίδες για το ποδόσφαιρο, την τηλεόραση, το αυτοκίνητο κ.ά. παρόμοια, δεν πρόκειται όμως να βρει λέξη (γιατί άραγε;) για θέματα ευαίσθητα για την Αριστερά, όπως η Οκτωβριανή Επανάσταση, η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη, οι αιματηροί ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες του Τρίτου Κόσμου, ή να συναντήσει ονόματα όπως Μαρξ και Λένιν, αλλά και του γνωστού «εθνομπολσεβίκου» Άρη Βελουχιώτη.

Ο καλόπιστος αναγνώστης της Ελευθεροτυπίας θα περίμενε ακόμη από τον «αντιιμπεριαλιστή» Ιό να διαμαρτυρηθεί που στο επίμαχο εγχειρίδιο, από τους ιστορικούς όρους που πρέπει να θυμούνται οι μαθητές, παραλείπονται (γιατί άραγε;) συγκεκριμένες ιστορικές έννοιες σημαντικές για κάθε γνήσιο αντιιμπεριαλιστή, όπως ο ιμπεριαλισμός. Αντί για την αποικιοκρατία συναντούμε επίσης την αφηρημένη έννοια της … «αποικίας», γεγονός που εξηγεί γιατί στο βιβλίο οι «εκπολιτιστές» κονκισταδόροι της Εσπερίας (Κορτές, Πιθάρο κ.ά.) έκαναν «εξερευνητικά» ταξίδια και συνήπταν «προνομιακές συμφωνίες» με στόχο απλώς την «εκμετάλλευση» των ιθαγενών.
Το ελάχιστο πάντως που θα πρόσμενε κάποιος από τον «επαναστάτη» Ιό θα ήταν να επισημάνει στα άρθρα του ότι από την παρουσίαση της Γαλλικής Επανάστασης απουσιάζουν ονόματα διάσημων επαναστατών (ή μήπως «τρομοκρατών»;), όπως ο Μαρά, ο Δαντόν, ο Ροβεσπιέρος, ή να κάνει έστω και μια φιλική παρατήρηση στους ομοϊδεάτες του –και βεβαίως καθεστωτικές «ex officio αυθεντίες»– που συνέγραψαν το νέο βιβλίο: Γιατί δεν αναφέρουν ποιοι δημιούργησαν αυτό το περιβόητο ΕΑΜ;
Κατανοούμε βεβαίως ότι θα ήταν υπερβολή να περίμενε κάποιος από τον Ιό ν’ απαιτήσει από τους συγγραφείς του επίμαχου βιβλίου να συμπεριλάβουν στο ιδεολογικό και μονομερές τους πόνημα και κάποιο όνομα από εκείνους που τόλμησαν να ιδρύσουν τη Φιλική Εταιρεία, καθότι όλοι αυτοί οι «συνωμότες-μασόνοι» θεωρούνται  «υπερπατριώτες-Ελληναράδες», που κατέστρεψαν τη σοβαρή και αγαθή προσπάθεια της «ανεκτικής» Υψηλής Πύλης για μια ακμάζουσα «πολυπολιτισμική κοινωνία», σαν κι αυτή που με κάποιες εκσυγχρονιστικές παραλλαγές ονειρεύονται να φτιάξουν σήμερα κάποιοι νέοι σουλτάνοι και οι αργυρώνητοι υπηρέτες τους.
Όμως, προς έκπληξη πολλών αναγνωστών του, ο Ιός, πετώντας το «φύλλο συκής» του δήθεν αντιιμπεριαλιστή, αριστερού κ.λπ., ανέλαβε απολογητικά την υπεράσπιση αυτού του πονήματος της ακρισίας, όχι βέβαια επί της ουσίας, όπως είχε δικαίωμα, αλλά ως συκοφάντης όσων πολιτών με κρίση είχαν το θάρρος να υποστηρίξουν ότι το νεοταξικό εγχειρίδιο της κ. Ρεπούση, που χρηματοδότησε πλουσιοπάροχα η Ευρωπαϊκή Ένωση, έπρεπε για «χίλιους δυο λόγους», οι οποίοι και καταγράφονται πλέον καθημερινά στον Τύπο, ν’ αποσυρθεί από τις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων.
Τελικά, όσοι γνωρίζουν πράγματι το ποιόν του στρατευμένου «ρεπόρτερ» Ιού ουδόλως εξεπλάγησαν από τη θλιβερή στάση του στη σοβούσα αντιπαράθεση για το εν λόγω βιβλίο, αφού ο ίδιος παραμένει συνεπής στο μοναδικό ουσιαστικά πράγμα που τον απασχολεί όλα αυτά τα χρόνια: την με οποιονδήποτε τρόπο αποδόμηση του ελληνικού έθνους και της ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Άλλωστε, σ’ αυτόν τον αγώνα ο Ιός δεν διστάζει να γίνεται ακόμη και ο πιο σφοδρός υποστηρικτής επιθετικών εθνικισμών, όπως π.χ. της FYROM, ή να στηρίζει, με την αδιάκοπη «αρνητική διαφήμιση», το ΛΑ.Ο.Σ. προκειμένου να μονοπωλεί το «εθνικό ζήτημα» ο εύκολα αντιμετωπίσιμος «γραφικός» Καρατζαφέρης και όχι μια πατριωτική όσο και διεθνιστική, αντιπαγκοσμιοποιητική Αριστερά.
Αναγνωρίζουμε βεβαίως ότι ως ιππότης του «αντιεθνικισμού» ο Ιός είναι συνεπέστατος στη διαχρονική του προπαγάνδα κι ότι τελικά με την ευκαιρία του νέου βιβλίου, βρέθηκαν δίπλα του και οι καθεστωτικοί «νέοι ιστορικοί» τύπου Λιάκου, που, ως γνωστόν, έχουν ήδη αλώσει τα πανεπιστήμια της χώρας, η γνωστή για τις νεοφιλελεύθερες υπερευαισθησίες της κ. Γιαννάκου, μεγάλη μερίδα του Συνασπισμού και των ανθρώπων του, που κατά γενική ομολογία συνωστίζονται στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά ιδρύματα (θα μπορούσε να ΄ναι κι αλλιώς;), οι αλήστου μνήμης «εκσυγχρονιστές» Μπίστης και Σία, καθώς και δημοσιογράφοι προδιαγραφών Πανδώρας, Τσίμα, κ.ά. Γι’ αυτό και ο Ιός άφησε σ’ αυτούς την ουσία της αντιπαράθεσης κι ανέλαβε απλώς να τους στηρίξει με όπλο τη συκοφαντία. Άλλωστε, κάποιος πρέπει να κάνει τη «βρόμικη δουλειά», όταν είναι πασιφανές πως δεν είναι κι εύκολο πράγμα να δημιουργηθεί στην Ελλάδα μια άνευρη, ανιστόριτη και ψευτοκοσμοπολίτικη νεολαία, ενσωματωμένη στο νεοταξικό ιδεώδες αυτών που ονειρεύονται το «Τέλος της Ιστορίας» και επιδιώκουν την εξαφάνιση του έθνους και όσων ηρώων έδωσαν τη ζωή τους γι’ αυτό.

Ρήξη τ. 9 (23/3/2007)